Vellos costumes, mesmos vicios

| | , ,

O primeiro partido da etapa Toni Otero á fronte do banco do Pontevedra non trouxo nada bo consigo, senón todo o contrario. O cambio de técnico veu acompañado da maior goleada da presente tempada. Un 3-0 #ante a Balona que deixa moi claro que hai moito traballo por facer e que o equipo ten máis carencias que as que o propio Toni Otero atrévese a recoñecer. O que comezou Izando velas está agora mesmo claramente á deriva.

Volta ao de antes

O primeiro que se puido ver xa desde antes de comezar o encontro é que o novo técnico granate ía cumprir co que dicía. Todos tiñamos claro que un regreso a “as cousas que antes se facían e deixáronse de facer” era simple e sinxelamente o feito de abandonar o sistema de 3 centrais.

Otero puxo na Liña un once de nomes. Seguramente xogaron os futbolistas sans con maior renome do cadro de persoal. Luís ocupou o posto do sancionado Soto e a aposta por Charles en punta deixou a Rufo esperando desde o banco. O máis rechamante de todo foi quizais ver a un Brais entre algodóns formar parte da aliñación en detrimento de os Rubio/Oier. Durou poucos minutos no campo.

Agora é moi sinxelo caer no oportunismo barato visto o partido e o resultado. Pero quizais todos entendamos agora, despois de ver a derrota, por que Antonio Fernández xogaba con tres centrais e non co sistema que vimos contra un rival que, en teoría, tiña problemas de gol.

A achega desde o banco

A importancia do banco é fundamental nesta categoría. O exemplo tivémolo en leste mesmo encontro no que un suplente como Fekir é o que cambia radicalmente o partido anotando o 1-0 e dando a asistencia do segundo.

Unha semana máis a achega dos homes de refresco ao equipo granate foi practicamente nula. Non deixa de ser rechamante que Toni Otero insista en repetidas ocasións en que confía plenamente nos xogadores que ten no equipo que el mesmo formou pero, en canto lesiónase Brais, o seu primeiro cambio é o de introducir a un xogador do filial no campo mentres os Bakero, Rufo, Rubio e Oier seguen esperando a súa oportunidade.

As cousas con Valen, que pouca culpa ten do que lle está pasando ao equipo este curso ou da derrota contraa Balona, non melloraron e o xogador foi mesmo substituído despois na segunda parte logo dunha discreta actuación. Rechamante foi tamén a elección de Bakero por diante de Rufo no cambio de Charles. Otero só tirou do 9 granate cando o partido xa estaba en desvantaxe no marcador.

Actitude ou aptitude?

Se algo se pode dicir de Toni Otero tras este primeiro partido e vistas as súas declaracións posteriores en rolda de prensa é que mantén un discurso moi coherente con todo o que expresou o venres en rolda de prensa. O adestrador segue apostando cegamente no persoal que formou, un xa non sabe se pola tozudez do que se nega a aceptar os seus erros de verán ou simplemente por protexer aos seus xogadores o seu posto de traballo.

E é que tras o partido o adestrador do Pontevedra non dubidou en cuestionar o compromiso do vestiario. No ataque frontal de Otero cara ao persoal o adestrador apuntou ao seu orgullo. Non é que non sexan bos futbolista, é que non queren selo. Teñen, segundo o seu adestrador, un problema de actitude que lles impide demostrar o bos que son. Un discurso de actitude, por certo, que hai algúns anos tamén lle escoitamos á presidente cando viñeron mal dadas.

Teñen, segundo o seu adestrador, un problema de actitude que lles impide demostrar o bos que son

Desde o meu punto de vista a actitude é o único innegociable. Se desde o futbolístico non ven motivos que xustifiquen os necesarios reforzos, entón témolos no factor externo. Aludir a falta de actitude ou a falta de compromiso paréceme un motivo máis que suficiente como para ensinar a porta a aqueles que desde a dirección deportiva consideran deixados. Podo perdoar ao que non fai algo ben porque non sabe ou non pode, nunca ao que non o fai porque non quere.

Non tuvo tempo

Facendo un exercicio de comprensión podemos dicir a verdade. Toni Otero tivo soamente dous días para adestrar ao seu equipo, dous días nos que apenas se pode cambiar gran cousa. Sendo xustos isto diriámolo de calquera adestrador que acabase de aterrar en Pontevedra tras cesar a Antonio, pero este é un caso diferente.

E é que non nos enganemos, o valente Toni Otero que se puxo aos pés dos cabalos (como el mesmo dixo na súa presentación) tivo dous días de adestramentos por falta de previsión pola súa banda e pola do club. El mesmo podería estar á fronte do adestramento do luns se non cesasen a Antonio un mércores. El mesmo podería dirixir o adestramento do xoves no canto do apartado Sergio Moreira. E el mesmo, tendo en conta que non ten unha varita máxica e pouco pode cambiar en dous días, podería dar continuidade ao traballado anteriormente para introducir os cambios aos poucos.

O resultado de facer as cousas tarde, mal e a rastro vímolo claramente na Liña. Un Pontevedra sen alma, incapaz de xerar fútbol nin por dentro nin por fóra, fráxil en defensa e máis fráxil mentalmente cando recibe o primeiro gol e é incapaz de repoñerse.

Anterior

Balona e Pontevedra enfróntanse 37 anos despois coa necesidade de puntos

Vota polos mellores contra a RB Linense (3-0)

Seguinte

Deixa un comentario