Análise das fichaxes do Pontevedra CF (Parte II)

| | Análises, Firma invitada

Jaime Iglesias é un fiel seguidor granate vivindo a máis de 1.500 Km de Pontevedra, en Lanzarote, é un dos tuiteiros granates con máis coñecemento da Segunda B. Esta é a segunda parte da súa análise sobre as fichaxes del Pontevedra CF . O podedes seguir en Twitter no seu usuario: @jaimeiglesias_

Esta é a segunda parte da análise das fichaxes do Pontevedra . A primeira a podes atopar nesta ligazón

Adrián Cruz. O canteirán ten algo que non demasiados xogadores do persoal teñen: versatilidade. Nunha tempada atípica, esixente e onde todo xógase ao que coñeciamos como unha volta, a adaptación a outros postos será fundamental. Non sobra ningunha ficha. Moitos clubs están a asinar, como premisa basee, a dobre función das súas fichaxes. Nun contexto de pandemia están a curarse en saúde formando persoais moi versátiles para saír da maneira máis exitosa en caso de brote nalgúns destes equipos. Cruz pode xogar nas tres posicións do centro do campo e iso ten máis valor na situación actual.

Con Borja Martínez estou moi expectante. É un tipo de centrocampista co que gozo moito pero que me esperta preocupación diante dunha afección como a nosa. Un xogador elegante dos que fan correr o balón e en Pasarón gustan os futbolistas que corren con balón. Espero que non pero como teña dúas perdas ou dúas malas entregas intúo malas caras no respectable. Chega nun momento da súa carreira, por idade e aspiracións e dimensión do club ao que pertence, como para reivindicarse e coller esta oportunidade con todas as súas forzas. Espérome calquera cousa del.

Oier e Óscar. Despois de moito tempo temos dous xogadores específicos no costado dereito. Importante ter futbolistas por fóra como eles dous para xogar con dúas puntas. Oier será titular con total seguridade, un xogador en crecemento que fixo un gran ano no filial de Osasuna sen ser sub23. Polo visto en redes, é a fichaxe que máis ilusión xerou tras Charles. Son un pouco máis coidadoso pero igualmente ilusionado. O Pontevedra sempre tivo bos xogadores en banda e con Oier segue sendo así. Un xogador que abrirá moito un campo xa de seu grande como Pasarón, que provocará espazos por dentro, dinámico, rápido, que sendo destro ten moi bo dominio das dúas pernas, con moita personalidade e que sen ser un dianteiro como tal ten calma para definir. O único ‘pero’ que lle atopo é o cambio de chip do xogador. Primeira vez que sae dun filial e faio para asinar nun club histórico que fixo unha aposta moi importante. Vén de xogar nun equipo recentemente ascendido, sen presión e nun ambiente novo. De adestrar durante anos en instalacións de adestramento de Primeira División como Zubieta ou Tajonar que pouco se parecen A Xunqueira e demais. O cambio non é pequeno.

Pontevedra CF adestrando. © PontevedraViva

Óscar vén noutra dirección: a súa carreira vai de máis a menos. Non me esperta ningunha ilusión a súa fichaxe e sen ser moi duro co xogador e coa tempada aínda por descubrir, non lle vexo unha gran achega. A súa maior calidade é a velocidade pero tamén é un gran defecto. Moitas xogadas que saca vantaxe en velocidade e realmente son perigosas acaban en nada por unha mala elección, precipitarse e mala execución. Creo que ao xogador fáltalle pausa e un pouco de calma en últimos metros. Impetuoso. Outro punto a favor que lle podo atopar, máis aló de que poida ser un bo revulsivo, é que cun plantel carente de versatilidade como comentei anteriormente, pode ser que Óscar recupere en Pontevedra parte do seu pasado daquel mozo canteirán do Racing que xogaba en punta. Como a outros, cústame velo nun equipo coas aspiracións do noso. O tempo dirá. Entendo que para el é unha oportunidade para demostrar por que o Alcorcón asinouno cando era xogador do primeiro equipo e xogaba con asiduidade no Racing sendo sub23.

Con Jorge Fernández si asinamos a un xogador para varias posicións, mínimo dous, e a partir de aí pode cumprir nun par ou tres máis. Ten moi bo golpeo coa súa zurda e con experiencia na categoría. Espérome unha gran achega súa para competir, para saltar desde o banco e que inflúa notablemente no verde ao longo do partido e para ofrecer alternativas en diferentes roles e posicións. A súa presenza enriquece o plantel. Véxoo mellor por dentro, como dez, ou tirado a banda dereita; é dicir, en posicións onde poida dar renda solta á súa velocidade con balón e conducir evitando o choque do rival. É técnico pero non ten altura. En esquerda custaríame velo máis e intúo que se convertería nun bo lanzador, un mero asistente para os dous animais de arriba. O balón parado debería ser seu.

Rufo e Charles. Este Pontevedra mellora de atrás cara a adiante desembocando no mellor tándem de dianteiros da categoría. Podo soar esaxerado cando afirmei que tiñamos ao mellor dianteiro de Segunda B ( Rufo) e o mellor de Segunda A (Charles). Pénsoo de verdade e non me escondo. Vendo as últimas aliñacións de Liga SmartBank, Charles sería titular no noventa por cento dos equipos, analizado con obxectividade. Nunha categoría tan cadela como a Segunda A, para min, tamén o sería no Espanyol de Raúl de Tomás e no Xirona de Stuani pero en vinte dos vinte e dous equipos, estou seguro que sería da partida. Outra forma de valorar a magnitude de Charles é por goles, cantos faría en Segunda A de asinar alí? Estou seguro que máis de vinte. Pois está connosco, nunha categoría por baixo de Segunda. E se o Pontevedra estivese en Terceira non teño a menor dúbida de que igualmente estaría aquí. Charles foi o mellor que lle pasou ao Pontevedra tras o ascenso de dous mil catro.

E con el, Rufo. Un dianteiro que co Inter de Madrid foi máximo goleador da categoría e fixo dese equipo un aspirante a PlayOff. Aí están os números do Inter sen el. Un ano antes decidiu ser o mellor compañeiro de Rubén Ramos e facendo un traballo sucio en beneficio do seu amigo, fíxolle brillar e que en decembro acabou asinando polo Castelló, hoxe en Segunda.

Non sei de que maneira pero Rufo e Charles encaixarán. Desde o punto de vista dun adestrador é sensato que busque velocidade de balón por dentro, atopar saída cara a fóra e bombardear a área rival a centros para atopar o remate das dúas quenllas. O que é máis probable é que a relación deles dúas determine o que se fará. Charles non é o xogador que foi no Pontevedra, senón que é un nove, un rematador. E Rufo poida que faga un traballo parecido ao que fixo no Inter con Rubén Ramos ou, tal como mo imaxino, teña un pique san consigo mesmo e demostre o que vale á beira dun xogador que é unha lenda en activo.

O que teño moi claro é que o Pontevedra 20/21 construíuse de adiante cara atrás. E creo que se nota demasiado. Non o digo en ton de crítica, de feito penso que é natural facelo así. Tamén penso que Imanol é un bo pegamento no caso de que se poida partir o equipo.

Ocorre que cando alguén que volve a casa despois de tanto tempo enseguida nota os cambios e é probable que estes non sexan do seu agradado, en gran medida. Penso que a afección xoga un papel fundamental. Que, na medida que sexa posible, acudamos ao estadio con gran conciencia e responsabilidade para demostrar que estamos aí. Que se non nos fallan, nós tampouco fallamos e o Señor Charles Días non lle fallou ao Pontevedra e sería recíproco devolverlle o agarimo e pagarlle con algo que máis valioso que o diñeiro. Que a realidade, en esto, supere o seu recordo e as súas expectativas.

Anterior

Análise das fichaxes do Pontevedra CF (Parte I)

O Pontevedra 1-2 Depor na prensa

Seguinnte

Deixa un comentario

Exit mobile version