PontevedraCF.NET

Granates, e punto

Menu Close

Author: admin

Un club pequeno

Cando a xente pregúntase de que equipo son, sempre digo que do Pontevedra Club de Fútbol. A maioría sorpréndense e pregúntanme por que son dun club pequeno e non vou con algún dos grandes que se gastan vergoñosas cantidades de diñeiro en primeira división. O meu argumento sempre é que non é un club pequeno, que o Pontevedra é un grande, un histórico e que a nosa afección é unha das mellores de España.

Pero creo que despois do vivido nos últimos meses coa “festa de presentación” como culminación vou ter que cambiar o discurso: Somos un club pequeno.

Se asististes á “festa de presentación” seguro que estades a pensar o mesmo que eu. Deixando a un a equivocada estratexia de comunicación co mutismo informativo, o vivido o mércores pasado non houbo por onde collelo.  E é que a presentación foi un auténtico desastre, empezando por un presentador que parecía non saber o discurso, seguindo polas dúas actuacións que non tiñan sentido nunha presentación dun equipo de fútbol e finalizando por uns acompañamentos audiovisuais que fallaron por todos os lados.

Non nos entendades mal. Agradecemos o esforzo  a pesar de que a “festa” foi algo que se sacou da manga para explicar o berrinche que levou mutismo informativo (por aquilo de que a prensa sempre é o inimigo). E por iso eu hoxe  quero ter os pés na terra e dicilo claramente:  somos un club pequeno. Só sendo un club pequeno podemos explicar o non ser capaces de organizar unha presentación de tempada medianamente decente, de ter unha presidenta que non se atreve a dicir unhas palabras por medo aos pitos ou de encargar o vídeo de presentación a un menor de idade e a súa Macbook.

Queremos ir de organización que está profesionalizada e que fai as cousas ben…  pero nada máis lonxe da realidade. O máis triste é que, como di o devandito, é o que hai. O club ten os recursos que ten (poucos) e se hai que ningunear algo tan importante como unha campaña de abonados minimizándoo a un panfleto con faltas ortográficas entregado nunha presentación, pois se fai e punto.

E aínda que o pareza, isto non é unha crítica, é tan só unha visión da realidade. Unha realidade que temos que empezar a ver para darnos conta do que é agora mesmo o Pontevedra Club de Fútbol. Ogallá co paso do tempo isto cambie pero, por agora, o noso nivel organizativo é inferior a moitos clubs que están en terceira división. E temos que aceptalo.


-----------------------------

A Zona Pantasma

Cando en Krypton, o planeta orixinario de Superman, tiñan que castigar a un criminal enviábano á Zona Pantasma, un lugar onde o tempo non pasaba e os seus habitantes, a pesar de que sabían que o resto estaba alí, non podían sentir nada en absoluto. O noso querido club, o Pontevedra Club de Fútbol, leva máis dun mes sendo algo parecido a este lugar imaxinario do universo de DC Cómics onde os viláns saían e querían vencer a un Superman que sempre gañaba.

Se alguén se pregunta por que facemos este símil é que non viviu en Pontevedra e arredores nas últimas semanas. E se en realidade non o fixo e estivo desconectado totalmente, está de parabén xa que a sociedade anónima deportiva non comunicou nada para a nova tempada. 

E dicimos Sociedade Anónima Deportiva porque nos negamos a chamarlle club, xa que iso implicaría mentir posto que un club é unha entidade que escoita e fai partícipes, directa ou indirectamente, aos seus socios e simpatizantes das súas actividades. E iso é o que non fixeron desde a Sociedade Anónima Deportiva. O mutis polo foro impúxose na entidade e só anunciáronse as renovacións, empezando pola dun adestrador que ata o día antes non sabía nada dela a xogadores que se trataron de maneira desigual á hora da negociación para seguir vestindo de granate.

A comunicación da entidade leva anos sendo pésima, pero o destas semanas chegou a un novo nivel. Deixando ao carón as renovacións, que a xente se decate das baixas porque un xogador pono nas súas redes sociais ou porque se anuncia a súa fichaxe por outro club clama ao ceo. Seica unha institución con tanto nome como o Pontevedra Club de Fútbol non é capaz de ser o suficientemente cortés para agradecerlles vestir de granate? Non cremos que os xogadores que se van portáronse tan mal para darlles unha portada tan vergoñosa na cara. Pero claro, todos menos os dous de arriba son o inimigo.

E que dicir da planificación da tempada. O ano pasado pecamos de esperar ata os últimos días para atopar gangas, e así acabamos con xogadores vindos a menos que case nos levan a terceira división.  Este ano non sabemos se é que se está esperando a que acabe o Mundial, pero mentres outros equipos xa teñen o persoal case pechado, nós só temos anunciados 11 xogadores (máis xuvenís), os cales chegan nin a cubrir todas as posicións no campo.

Estamos seguros que algo hai feito xa que os rumores están aí, pero anunciar todas as fichaxes xuntas é un fallo de márketing colosal. Seica non saben os dous de arriba que co anuncio de fichaxes a xente vaise ilusionando e ten ganas de sacar o abono? Ah! O abono. Ese cartoncito que aínda non sabemos nin canto nos vai a valer nin cando o imos a poder sacar.

No mundo de Superman a Zona Pantasma fallou porque estaba superpoblada e moito temémonos que coas novas fichaxes, a pretemporada, a campaña de socios e os novos equipamentos van seguir a mesma sorte. Pero oe, logo será a afección a culpable de non encher o campo e de non animar. Claro que si.


-----------------------------

La vida sigue igual

Era onte cando esta humilde columna de opinión rexurdía das súas cinzas para comentarlle ao que hai 24 horas era o noso adestrador que esas non eran boas palabras, que todo vai e vén e que os que quedamos, ao final, somos os que imos cada domingo a Pasarón a pasar frío e apoiar unhas cores que nos identifican. Cal foi a sorpresa cando hoxe confirmouse a través de diversos medios que o Consello de Administración cesou a Luisito, polo que xa non é adestrador do Pontevedra Club de Fútbol SAD.

Da non-comunicación do club falaremos outro día xa que merece comentalo por extenso. O que queremos hoxe é romper unha lanza en favor de Luisito. Si, os que onte lle criticamos hoxe rompemos unha lanza por el. Que lle imos a facer. O fútbol é así. Onte eras satanás e hoxe es máis simpático que as pesetas. Bo, igual non tanto, pero mellor que nos expliquemos.

Dabondo sabemos que Luisito non é un adestrador fácil. Non o era cando conseguiu a ansiada volta a Segunda B (como doe escribir isto, co que fomos…) e non o é agora que é cesado despois da verborrea emocional que soltou defendendo á presidenta. E iso, señoras e señores repetimos, xa o sabiamos. E aínda que lle podamos botar en cara as formas que tivo, son xusto esas formas as que levaron a un equipo moi xusto a quedar en play off a tempada pasada. Son esas formas as que nos fixeron cantar “É que eu sen tí José Luis non sabería como seguir” e son esas formas as que nos fixeron pasar tan bos e malos momentos en Pasarón.

Realmente alguén pensaba que Luisito íase ir sen causar un estrondo? Non sería propio del. Os malos resultados e o mal xogo do equipo xa converteran a súa situación en insustentable, así que se o pensamos ben… quen non nos di que montou a que montou para poder botarse ás costas todas as culpas e deixar ao equipo limpo? Porque Luisito parvo, o que se di parvo, non é.

Así que hoxe, cando o teu cesamento foi confirmado, só querémosche dar as grazas Luís. Grazas por estes anos e por ser sempre tan extremo. Extremo cando sacabas ata a última pinga de suor dos xogadores e extremo cando defendes contra vento e marea o que crías, correcta ou incorrectamente, merecía ser defendido

Que che vaia ben alá onde vaias. Nós, como dixemos onte, seguiremos aquí apoiando ao que é noso: o granate. Porque si que sabemos como seguir sen ti e, como dicía Julio Iglesias, a vida segue igual.


-----------------------------

De pelotas grandes

Xa choveu desde a última vez que escribimos nesta columna. E aínda que non o fixo tanto como quixésemos, meteorolóxicamente falando, no futbolístico atopámonos cun tempo demasiado variable que nos levou a unha situación tremendamente inestable.

Ao final da tempada pasada preguntabámonos nestas mesmas liñas que ía ocorrer co equipo que demostrara tanto. Defendiamos que non se desmontase un persoal que tiña unha incrible comuñón coa bancada e que sabía como había que comportarse vestindo unha elástica como a granate. Lamentablemente, por unhas cousas ou outras, o noso desexo non se cumpriu e do equipo do ano pasado quedan só as migallas. Unhas migallas que, salvo baixo paus, sufriron unha transformación tan negativa que os fai irrecoñecibles.

Pero vaiamos ao importante, á cuestión das pelotas. Se son grandes ou non. A nós non nos gusta falar destas cousas, pero foi o noso adestrador o que sacou o tema de que se os que critican á directiva, que non ao equipo, teñen un tamaño ou non considerable diso, de pelotas. Sexismos aparte ,aquí só temos que dicir que dá igual o tamaño, o que importa é que as pelotas dos que estamos na bancada son granates e iso, señor Míguez, é o que importa.

Non imos quitarlle razón: hai que ter valentía para investir o que investiu nosa señora presidenta, pero tamén hai que darse conta que un equipo non é só unha presidenta e o seu diñeiro persoal, senón que é unha masa social que leva moito máis tempo que a investidora apoiando ao equipo e pasando penas e alegrías e gastando. Porque si señor adestrador, os que gritamos cada domingo en Pasarón poida que non teñamos 800.000 euros para facer un investimento de risco nunha sociedade anñonima, pero si que gastamos cousas. Gastamos días de vacacións, tempo coa familia, a nosa saúde por estar ao frío e á choiva e tempo e diñeiro á hora de desprazarnos para apoiar ao equipo. E iso foi durante moitos anos. Moitos máis anos dos que leva a presidenta no cargo.

Así que deixémonos de pelotas e vaiamos máis aló: defender á presidenta non nos parece mal, xa que puiden ser ata adecuado vendo a situación; pero o que non podemos defender é que se utilice unha crítica tan irracional como cortina de fume do importante: o equipo non xoga a nada. Non xoga nada porque se fixo unha moi mala planificación deportiva, tirando a moeda ao aire en fichaxes de xogadores que se sabía que ían ser baratos porque tiveron un mal ano. Críase que ese ano malo era pasaxeiro e que as fichaxes ían saír redondos e non foi así. Así que igual no canto de criticar aos que están aí dia tras día (e que cando todo vai ben se pide o seu apoio), quizais é mellor facer máis autocrítica, falar claro e buscar as solucións.

Porque as pelotas son as que teñen que rodar no campo e, lamentablemente, hai tempo que en Pasarón só vemos patadones sen sentido.


-----------------------------

Presunto

Escribir esta terceira edición da columna de PontevedraCF.NET levounos máis tempo do normal. A páxina en branco foi nosa inimiga nesta ocasión, pero criamos que despois de todo o balbordo ocasionado polo tema que nos concierne, era necesario facer unha pequena reflexión sobre el, xa que como é costume, o noso querido club escolleu a opción, totalmente válida, do silencio institucional.

O tema do que falamos é, como a imaxe de cabeceira vos chivou, David Goldar, a súa fichaxe e a investigación nun caso de supostos abusos sexuais co controvertido Santi Mina polo medio. Suposto, esa é a palabra que máis se repetiu ao falar deste tema, xa que a única versión que coñecemos é a turbia historia que a suposta vítima, e denunciante, contou ás autoridades. E dicimos turbia porque, estaredes de acordo connosco, a historia contada é tan escura que é difícil de crer. Difícil pero non imposible, xa que o ser humano demostrounos que é capaz de realizar cousas moi estrañas e esta podería, repetimos, podería, ser unha delas.

Non nos imos a meter na veracidade da historia xa que existe actualmente unha investigación xudicial e, ata que un xuíz diga outra cousa, todo o mundo ten razón e todo o mundo é inocente. O que se queriamos destacar é a imaxe que esta investigación deu e está a dar ao noso club. Nun programa de 2015, a actual alcaldesa de Madrid Manuela Carmena dicía que “alguén ao que se lle achaca algo que poida resultar un delito debe deixar o seu cargo político porque se non está a incumprir a relación de verdade e xustificación que lle corresponde cos cidadáns”; esta declaración realizouse despois dunha pregunta sobre políticos imputados e a explicación de Carmena dicindo que alguén imputado (investigado é a nomenclatura actual) non ten a obrigación de dicir a verdade ante un tribunal.

As declaracións de Carmena, coas que estamos completamente de acordo, aplicábanse a políticos, a persoas escollidas mediante votación polos cidadáns que se achegan ás urnas, pero nós non paramos de pensar se isto pódese aplicar tamén no caso dun club de fútbol. Por suposto, os afeccionados non escollemos aos xogadores, pero o sentimento que existe polas cores e o que representan crean unha unión tan ou máis forte que o que se consegue coa introdución dunha papeleta nunha urna.

Por esta razón, deberiamos abrir o debate e discutir se queremos a alguén de granate que está involucrado nunha denuncia deste calado, por moito presunto que sexa.

 

 


-----------------------------

Peseteros

Cando tres anos despois da súa marcha Rubén Reyes volveu do Rayo Vallecano, a maioría dos granates puxemos o berro no ceo. Non se entendía como un xogador que se tachou de traidor desde o Consello de Administración podía volver vestir de granate, coma se non pasase nada, coma se a súa marcha ao Rayo Vallecano non fose, como se dixo nun duro comunicado por parte do Consello de Administración, simplemente por diñeiro.

Pesetero chamóuselle. Traidor gritóuselle. Pero o certo é que o único que fixo Rubén Reyes foi mirar polo seu futuro e o da súa familia. E niso estamos este ano outra vez. As marchas de Alegre ou Loureiro shan feito que ese sentimento de rabia xa esquecido volvese a brotar na maioría dos granates. E é esa cor granate o que quizais nos nubla a vista en moitas ocasións. Porque o fútbol é sentimento e paixón, paixón por unhas cores que representan uns valores que queremos defender alá onde vaiamos, pero tamén é o futuro de moita xente, tanto de futbolistas como de técnicos. E ese futuro pode ser só querer estar máis preto da nosa familia ou a posibilidade de que se abra a porta cara ao fútbol realmente profesional.

A intensidade coa que vivimos o fútbol é marabillosa. É algo que nos fai sentir vivos e pola que vale a pena ir cada quince días ao estadio. Pero tamén é algo que nos fai perder moita perspectiva. Por iso, antes de enfadarnos pola marcha dun xogador, deberiamos pensar antes dúas veces que pode haber detrás desa persoa. Facéndoo entenderemos que aínda que o escudo importa, non todo vale neste tolo mundo que é o fútbol.


-----------------------------

E agora que?

Acabouse. Aínda que as botas de Eneko Eizmendi quixeron quixeron facernos soñar desde territorios murcianos no minuto 51, a crúa realidade do que é o fútbol hoxe en día fixo que a xesta non puidese realizarse. Si, Pontevedra nunca se rende e demostrouno durante toda esta tempada, levando sempre a cabeza ben alta ante grandes equipos e facéndonos gozar cun xogo a base de intensidade e corazón.

O soño estaba aí pero aínda que a afección cegásenos, a voz da cordura dicíanos, nalgúns de maneira máis baixa que noutros, que en algo tan difícil como un play off, ía facer falta moito máis que querer facelo ben. E aí veu o Murcia para botarnos un xerro de auga fría e demostrar unha vez máis por que moitos estamos en contra do fútbol moderno.

Pero a derrota xa foi e non doeu tanto. Non o fixo porque nos fomos coa cabeza ben alta e demostrando que o nome de Pontevedra Club de Fútbol e o granate aínda significan algo nos campos de fútbol. E iso ten que seguir, por iso na estrea desta humilde columna de gran corazón granate querémonos preguntar e agora que?

Agora… non sabemos que ocorrerá. Exactamente igual que no últimos dez anos. Entendemos que, debido á actual situación do club, atrás queda a estratexia daquelas renovacións completas que facían Mirón e compañía a base de vacas gordas que nunca existiron, pero non entendemos por que a directiva actual ten a obsesión de só asinar a xogadores ano a ano e negociar só a final de tempada. É unha estratexia que se pode entender vendo algúns rendementos dos últimos anos (non queremos sinalar a ningún xogador con grandes peiteados e apelidos que dicían que eran moi fermosos) pero asáltannos as dúbidas no tema de esperar ata final de tempada, sobre todo con certos xogadores.

Na actual plantilla tan só ten contrato en vigor Kevin Presa e iso, mírese por onde se mire, é un erro. Non pode ser que xogadores que tiveron un gran rendemento este ano acaben contrato sen máis. Certo é que esta semana se comezaron as negociacións con moitos deles, pero tamén o é que algún se irá sen deixar un euro nas arcas do club. Claro exemplo é o de Miguel Loureiro, que despois de ser titular toda a tempada saíronlle moitas noivas que lle ofrecían moito máis que o mísero contrato de xuvenil co que leva xogando toda a tempada. Non podía ser o Pontevedra unha desas noivas? Tanto custaba valorar o seu rendemento no mes de marzo?

Esperemos que grazas ao gran grupo que se fixo este ano, moitos digan que si nesta semana de negociacións. E esperamos tamén que a directiva ofreza renovacións acorde ao rendemento que se tivo esta tempada. Por agora, non se nos deron demasiados motivos para dubidar, pero como somos moi pouco confiados, esperaremos a ver que ocorre con cada xogador deste persoal que nos fixo devolver a ilusión. E aquí estaremos nós para comentalo, en PontevedraCF.NET.


-----------------------------
//

© 2018 PontevedraCF.NET. All rights reserved.

Theme by Anders Norén.